ประโยชน์ของการเขียน ภาษาไทย

การเขียนบทความให้ประโยชน์แก่ผู้เขียนบทความและผู้อ่านบทความอย่างไร

Credit : Pixabay.com

ผมได้เขียนบทความต่างๆ หลายปีแล้ว เช่น บทความด้านไอทีในคอลัมน์ 1001 หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ , เว็บไซต์ TCDC และล่าสุดคือ Medium เป็นเวลาครึ่งปี

หลายคนถามว่า เขียนบทความแล้วได้อะไร เอาเวลาไปทำอย่างอื่น ไม่ดีกว่าหรือ บางคนบอกว่า เขียนไป ก็ไม่มีใครอ่านหรอก

ผมจะขอเล่าว่า ได้อะไรบ้างจากการเขียนบทความครับ

1. ฝึกทักษะการเขียน

ไม่มีใครเขียนเก่งตั้งแต่เกิด แม้แต่คนที่เขียนไม่เก่ง แต่เขียนทุกวัน ก็เขียนได้คล่องขึ้น เก่งขึ้น

การเขียนบทความบ่อยๆ ทำให้ผมรู้ว่า

การเขียนคือทักษะที่ฝึกฝนได้

ไม่ว่าทำงานใดก็ตาม ถ้ามีทักษะการเขียนที่ดี จะมีประโยชน์ในการทำงานทั้งสิ้น

นี่คือประโยชน์สำคัญที่สุดที่ผมได้จากการเขียนบทความครับ

2. ฝึกเรียบเรียงความคิด

การเขียนคือการถ่ายทอดความคิดในหัวของตนเองออกมาเป็นรูปธรรม

ดังนั้นก่อนที่เราจะเขียนเรื่องใดก็ตาม เราต้องคิดอย่างเป็นระบบหรือเรียบเรียงความคิดออกมาก่อน จึงจะถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษรให้ผู้อื่นอ่านได้

ถ้าเราเรียบเรียง จัดระบบความคิดในหัวของเราได้ ก็เหมือนว่า เราคิดเป็นระบบมากขึ้น ซึ่งจะเป็นประโยชน์ในการทำงานด้านอื่นด้วย เช่น การนำเสนอ การสอน

3. ได้ความรู้เพิ่ม

ถ้าเราต้องการเขียนบทความเรื่องหนึ่ง หรือต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อมาเขียนบทความ

แต่ไม่มีข้อมูลหรือไม่ทราบเรื่องนั้นมาก่อน จะทำอย่างไรครับ ?

สอบถามอากู๋สิครับ การค้นคว้าหาข้อมูลในเรื่องที่เราสนใจอยากเขียน ก็จะทำให้เรามีความรู้เรื่องนั้นเพิ่มขึ้น

การค้นคว้าเพื่อหาข้อมูลที่ถูกต้องในการเขียนบทความ ก็ทำให้เราเก่งขึ้น มีความรู้มากขึ้น มั่นใจมากขึ้น จนเขียนบทความได้

Source : Pixabay

4. ทำครั้งเดียว

การเขียนบทความเป็นการออกแรงครั้งเดียว หลังจากนั้น แทบไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม

ไม่ว่าจะมีคนอ่าน 1 คนหรือล้านคน ก็ออกแรงเขียนเท่ากัน

แน่นอนว่า อาจต้องปรับปรุงเนื้อหาในบทความให้ทันสมัยบ้าง แต่ก็ทำงานน้อยกว่าเดิมมาก และไม่ได้เขียนใหม่ทั้งหมด

เหตุผลข้อนี้โดนใจคนขี้เกียจทำงานซ้ำซากอย่างผมครับ

5. แปลงกายบทความได้

หลังจากที่เราเขียนบทความแล้ว เราเปลี่ยนบทความเป็นรูปแบบอื่นได้ เช่น

  • ไฟล์เสียง
  • รวมบทความเป็นหนังสือหรืออีบุ๊ค
  • สไลด์นำเสนอ
  • หลักสูตร
  • คอร์สออนไลน์
  • บทความอ่านประกอบ
  • โปสเตอร์หรืออินโฟกราฟิกส์
  • แอพ

บทความจึงเป็นจุดเริ่มต้นในการต่อยอดสิ่งอื่นๆ อีกมากมายครับ

6. มีรายได้เสริม

ถ้าเราเขียนบทความจนเป็นที่รู้จักแล้ว อาจมีผู้จ้างเราไปเขียนบทความ และให้ค่าตอบแทนด้วย

แต่อย่าไปสนใจเรื่องค่าตอบแทนเลยครับ เพราะได้น้อยมากเมื่อเทียบกับค่าตอบแทนที่ได้จากการทำงานอย่างอื่น

ถ้าให้เลือกระหว่าง

ก. ให้ค่าตอบแทน และเราไม่มีสิทธิ์ในบทความนั้นอีก

ข. เขียนฟรี และเราเป็นเจ้าของบทความ

ผมเลือก ข. ครับ

7. ทำให้ผู้อื่นรู้จัก

ใครๆ ก็พูดถึง Personal branding ในยุคนี้ ซึ่งทำได้หลายวิธี

การเขียนบทความเป็นวิธีหนึ่งในการสร้าง personal branding ทำให้คนอ่านรู้จักเราครับ

ถ้าเราโฟกัสแนวของบทความ ไม่เขียนสะเปะสะปะมากนัก จะทำให้ผู้อ่านรู้ว่า เราเชี่ยวชาญเรื่องอะไร และเราได้ผู้อ่านที่สนใจแนวนั้นติดตามอ่านงานเขียนของเราครับ

8. เป็นประโยชน์ต่อผู้อื่น

สิ่งที่ทำให้ผมดีใจที่สุดคือ มีผู้อ่านบอกว่า ได้ประโยชน์ เช่น ความรู้ ความสนุกจากบทความที่ผมเขียน

นี่เป็นสิ่งที่นักเขียนบทความภูมิใจมาก และทำให้มีแรงในการเขียนบทความอย่างต่อเนื่อง

Credit : Pexels

การเขียนบทความเปรียบเสมือนสะสมข้าวทีละเม็ด ข้าวไม่กี่เม็ดมีประโยชน์น้อย แต่เมื่อสะสมเม็ดข้าวมากๆ เข้า ก็ได้ข้าวทั้งหม้อที่ทำประโยชน์ได้

ผมจะดีใจมาก ถ้าผู้อ่านได้ประโยชน์จากบทความนี้ หรือเกิดแรงบันดาลใจในการเขียนบทความครับ

ถ้าผู้อ่านอยากฝึกการเขียนบทความ ขอแนะนำให้อ่านบทความเรื่อง “Medium : ยูทูบของบทความที่มาแรงที่สุด” และเริ่มเขียนบทความใน Medium

ช่วยกดรูปปรบมือ เพื่อให้ผมมีกำลังใจในการเขียนบทความอย่างต่อเนื่องด้วยครับ

เชิญสมัครเป็นสมาชิกจดหมายข่าว “ไฟฉาย” ของผมที่จะส่องไอเดียน่าสนใจทุกวันที่ 1 และวันที่ 15 ของทุกเดือน เช่น แอป คอร์สออนไลน์ หนังสือ วิดีโอ บทความ เพจ ไฮไลท์จากหนังสือ เป็นต้น

สมัครเพื่ออ่านทางอีเมลได้อย่างสะดวกสบายได้ที่

thongchairoj.substack.com

ประโยชน์ของการเขียน ภาษาไทย

"ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร"

ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการสื่อสาร

      1. ความหมายของการสื่อสาร 
      2. ความสำคัญของการสื่อสาร 
      3.  องค์ประกอบของการ สื่อสาร 
      4.  หลักในการสื่อสาร
      5.  วัตถุประสงค์ในการสื่อสาร
      6.  ประเภทของการสื่อสาร
      7.  ปัจจัยที่ช่วยให้การสื่อสารประสบผลสำเร็จ
      8.  อุปสรรคในการสื่อสาร


จุดประสงค์การเรียนรู้

1. บอกความหมายของการสื่อสารได้ถูกต้อง

2. บรรยายความสำคัญของการสื่อสารได้

3. จำแนกองค์ประกอบและประเภทของการสื่อสารได้

4. ชี้แจงหลักการและวัตถุประสงค์ของการสื่อสารได้

5. วิเคราะห์อุปสรรคและแก้ปัญหาในการสื่อสารได้ 

ความหมายของการสื่อสาร
ความรู้พื้นฐานเรื่องการสื่อสาร


การสื่อสารเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต  มนุษย์จำเป็นต้องติดต่อสื่อสารกันอยู่ตลอดเวลา  การสื่อสารจึงเป็นปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งนอกเหนือจากปัจจัยพื้นฐานในการดำรงชีวิตของมนุษย์ การสื่อสารมีบทบาทสำคัญต่อการดำเนินชีวิตของมนุษย์มาก   การสื่อสารมีความสำคัญอย่างยิ่งในปัจจุบัน ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นยุคโลกาภิวัตน์ เป็นยุคของข้อมูลข่าวสาร  การสื่อสารมีประโยชน์ทั้งในแง่บุคคลและสังคม การสื่อสารทำให้คนมีความรู้และโลกทัศน์ที่กว้างขวางขึ้น การสื่อสารเป็นกระบวนการที่ทำให้สังคม เจริญก้าวหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้มนุษย์สามารถสืบทอดพัฒนา เรียนรู้ และรับรู้วัฒนธรรมของตนเองและสังคมได้  การสื่อสารเป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาประเทศ  สร้างสรรค์ความเจริญก้าวหน้าแก่ชุมชน และสังคมในทุกด้าน                

ความหมายของการสื่อสาร
คำว่า  การสื่อสาร (communications)  มีที่มาจากรากศัพท์ภาษาลาตินว่า  communis หมายถึง ความเหมือนกันหรือร่วมกัน   การสื่อสาร (communication)หมายถึง กระบวนการถ่ายทอดข่าวสาร  ข้อมูล ความรู้ ประสบการณ์  ความรู้สึก ความคิดเห็น ความต้องการจากผู้ส่งสารโดยผ่านสื่อต่าง ๆ ที่อาจเป็นการพูด การเขียน สัญลักษณ์อื่นใด การแสดงหรือการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ไปยังผู้รับสาร ซึ่งอาจจะใช้กระบวนการสื่อสารที่แตกต่างกันไปตามความเหมาะสม หรือความจำเป็นของตนเองและคู่สื่อสาร  โดยมีวัตถุประสงค์ให้เกิดการรับรู้ร่วมกันและมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อกัน  บริบททางการสื่อสารที่เหมาะสมเป็น ปัจจัยสำคัญที่จะช่วยให้การสื่อสารสัมฤทธิ์ผล 

บริบททางการสื่อสาร          
ความสำคัญของการสื่อสาร
การสื่อสารมีความสำคัญดังนี้


1.  การสื่อสารเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิตของมนุษย์ทุกเพศ  ทุกวัย ไม่มีใครที่จะดำรงชีวิตได้ โดยปราศจากการสื่อสาร   ทุกสาขาอาชีพก็ต้องใช้การสื่อสารในการปฏิบัติงาน  การทำธุรกิจต่าง ๆ โดยเฉพาะสังคมมนุษย์ที่มีการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาตลอดเวลา   พัฒนาการทางสังคม จึงดำเนินไปพร้อม ๆ กับพัฒนาการทางการสื่อสาร

2.  การสื่อสารก่อให้เกิดการประสานสัมพันธ์กันระหว่างบุคคลและสังคม    ช่วยเสริมสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างคนในสังคม   ช่วยสืบทอดวัฒนธรรมประเพณี  สะท้อนให้เห็นภาพความเจริญรุ่งเรือง  วิถีชีวิตของผู้คน  ช่วยธำรงสังคมให้อยู่ร่วมกันเป็นปกติสุขและอยู่ร่วมกันอย่างสันติ

3. การสื่อสารเป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาความเจริญก้าวหน้าทั้งตัวบุคคลและสังคม การพัฒนาทางสังคมในด้านคุณธรรม จริยธรรม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ฯลฯ รวมทั้งศาสตร์ในการสื่อสาร จำเป็นต้องพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง การสื่อสารเป็นเครื่องมือในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของมนุษย์และพัฒนาความเจริญก้าวหน้าในด้านต่างๆ

องค์ประกอบของการสื่อสาร
องค์ประกอบที่สำคัญของการสื่อสาร มี 4 ประการ ดังนี้ 
1.  ผู้ส่งสาร (sender) หรือ แหล่งสาร (source) หมายถึง บุคคล กลุ่มบุคคล หรือ หน่วยงานที่ทำหน้าที่ในการส่งสาร หรือเป็นแหล่งกำเนิดสาร ที่เป็นผู้เริ่มต้นส่งสารด้วยการแปลสารนั้นให้อยู่ในรูปของสัญลักษณ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นแทนความคิด ได้แก่ ภาษาและอากัปกิริยาต่าง ๆ เพื่อสื่อสารความคิด  ความรู้สึก ข่าวสาร ความต้องการและวัตถุประสงค์ของตนไปยังผู้รับสารด้วยวิธีการใด ๆ หรือส่งผ่านช่องทางใดก็ตาม   จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม    เช่น  ผู้พูด  ผู้เขียน  กวี  ศิลปิน นักจัดรายการวิทยุ  โฆษกรัฐบาล  องค์การ  สถาบัน  สถานีวิทยุกระจายเสียง  สถานีวิทยุโทรทัศน์   กองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์  หน่วยงานของรัฐ  บริษัท  สถาบันสื่อมวลชน  เป็นต้น

คุณสมบัติของผู้ส่งสาร

1.  เป็นผู้ที่มีเจตนาแน่ชัดที่จะให้ผู้อื่นรับรู้จุดประสงค์ของตนในการส่งสาร แสดงความคิดเห็น หรือวิจารณ์ ฯลฯ

2.  เป็นผู้ที่มีความรู้ ความเข้าใจในเนื้อหาของสารที่ต้องการจะสื่อออกไปเป็นอย่างดี

3.  เป็นผู้ที่มีบุคลิกลักษณะที่ดี มีความน่าเชื่อถือ แคล่วคล่องเปิดเผยจริงใจ และมีความรับผิดชอบ  ในฐานะเป็นผู้ส่งสาร

4.  เป็นผู้ที่สามารถเข้าใจความพร้อมและความสามารถในการรับสารของผู้รับสาร

5.  เป็นผู้รู้จักเลือกใช้กลวิธีที่เหมาะสมในการส่งสารหรือนำเสนอสาร

2.  สาร (message) หมายถึง  เรื่องราวที่มีความหมาย หรือสิ่งต่าง ๆ ที่อาจอยู่ในรูปของข้อมูล ความรู้ ความคิด ความต้องการ อารมณ์ ฯลฯ   ซึ่งถ่ายทอดจากผู้ส่งสารไปยังผู้รับสารให้ได้รับรู้ และแสดงออกมาโดยอาศัยภาษาหรือสัญลักษณ์ใด ๆ  ที่สามารถทำให้เกิดการรับรู้ร่วมกันได้  เช่น  ข้อความที่พูด   ข้อความที่เขียน   บทเพลงที่ร้อง  รูปที่วาด  เรื่องราวที่อ่าน  ท่าทางที่สื่อความหมาย  เป็นต้น

2.1  รหัสสาร
 (message code)ได้แก่ ภาษา สัญลักษณ์ หรือสัญญาณที่มนุษย์ใช้เพื่อแสดงออกแทนความรู้ ความคิด อารมณ์ หรือความรู้สึกต่าง ๆ  

2.2  เนื้อหาของสาร
  (message content) หมายถึง บรรดาความรู้ ความคิดและประสบการณ์ที่ผู้ส่งสารต้องการจะถ่ายทอดเพื่อการรับรู้ร่วมกัน แลกเปลี่ยนเพื่อความเข้าใจร่วมกันหรือโต้ตอบกัน 
 
2.3  การจัดสาร
 (message treatment) หมายถึง การรวบรวมเนื้อหาของสาร แล้วนำมาเรียบเรียงให้เป็นไปอย่างมีระบบ   เพื่อให้ได้ใจความตามเนื้อหา ที่ต้องการด้วยการเลือก ใช้รหัสสารที่เหมาะสม

3.  สื่อ หรือช่องทาง (media or channel) เป็นองค์ประกอบที่สำคัญอีกประการหนึ่งในการสื่อสาร  หมายถึง  สิ่งที่เป็นพาหนะของสาร  ทำหน้าที่นำสารจากผู้ส่งสารไปยังผู้รับสาร   ผู้ส่งสารต้องอาศัยสื่อหรือช่องทางทำหน้าที่นำสารไปสู่ผู้รับสาร    
การแบ่งประเภทของสื่อมีหลากหลายต่างกันออกไป  ดังนี้ 
(สถาบันราชภัฏสวนดุสิต, 2542: 6 )



เกณฑ์การแบ่ง ประเภทของสื่อ

ตัวอย่าง

1.  แบ่งตามวิธีการเข้า  และถอดรหัส

สื่อวัจนะ (verbal) 
สื่ออวัจนะ (nonverbal)


คำพูด ตัวเลข 
สีหน้า ท่าทาง น้ำเสียง 
หนังสือพิมพ์ รูปภาพ


2.  แบ่งตามประสาทการรับรู้

สื่อที่รับรู้ด้วยการเห็น 
สื่อที่รับรู้ด้วยการฟัง 
สื่อที่รู้ด้วยการเห็นและการฟัง


นิตยสาร 
เทป วิทยุ 
โทรทัศน์ ภาพยนตร์ 
วีดิทัศน์


3.  แบ่งตามระดับการสื่อสาร หรือจำนวนผู้รับสาร

สื่อระหว่างบุคคล 
สื่อในกลุ่ม 
สื่อสารมวลชน


โทรศัพท์ จดหมาย 
ไมโครโฟน 
โทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์


4.  แบ่งตามยุคสมัย

สื่อดั้งเดิม 
สื่อร่วมสมัย 
สื่ออนาคต


เสียงกลอง ควันไฟ 
โทรศัพท์ โทรทัศน์ เคเบิล 
วีดิโอเทกซ์


5.  แบ่งตามลักษณะของสื่อ

สื่อธรรมชาติ 
สื่อมนุษย์หรือสื่อบุคคล 
สื่อสิ่งพิมพ์ 
สื่ออิเล็กทรอนิกส์ 
สื่อระคน


อากาศ แสง เสียง 
คนส่งของ ไปรษณีย์ โฆษก 
หนังสือ นิตยสาร ใบปลิว 
วิทยุ วีดิทัศน์ 
ศิลาจารึก สื่อพื้นบ้าน 
หนังสือ ใบข่อย 


6.  แบ่งตามการใช้งาน

สื่อสำหรับงานทั่วไป 
สื่อเฉพาะกิจ


จดหมายเวียน โทรศัพท์ 
วารสาร จุดสาร วีดิทัศน์


7.  แบ่งตามการมีส่วนร่วมของผู้รับสาร

สื่อร้อน 
สื่อเย็น


การพูด 
การอ่าน


4.  ผู้รับสาร (receiver)  หมายถึง บุคคล กลุ่มบุคคล หรือมวลชนที่รับเรื่องราวข่าวสาร 
จากผู้ส่งสาร   และแสดงปฏิกิริยาตอบกลับ (Feedback) ต่อผู้ส่งสาร  หรือส่งสารต่อไปถึงผู้รับสารคนอื่น ๆ ตามจุดมุ่งหมายของผู้ส่งสาร   เช่น   ผู้เข้าร่วมประชุม   ผู้ฟังรายการวิทยุ   กลุ่มผู้ฟังการอภิปราย  ผู้อ่านบทความจากหนังสือพิมพ์  เป็นต้น


หลักในการสื่อสาร
การสื่อสารจะประสบความสำเร็จตรงตามจุดประสงค์หรือไม่ผู้ส่งสารควรคำนึงถึงหลักการสื่อสาร ดังนี้  (ภาควิชาภาษาไทย สถาบันราชภัฏเทพสตรี ลพบรี, 2542: 13-14)

1.  ผู้ที่จะสื่อสารให้ได้ผลและเกิดประโยชน์ จะต้องทำความเข้าใจเรื่ององค์ประกอบในการสื่อสาร และปัจจัยทางจิตวิทยาที่เกี่ยวข้องกับระบบการรับรู้ การคิด การเรียนรู้ การจำ ซึ่งมีผลต่อประสิทธิภาพ ในการสื่อสาร 

2.  ผู้ที่จะสื่อสารต้องคำนึงถึงบริบทในการสื่อสาร บริบทในการสื่อสาร หมายถึง สิ่งที่อยู่แวดล้อมที่มีส่วนในการกำหนดรู้ความหมายหรือความเข้าใจในการสื่อสาร 

3.  คำนึงถึงกรอบแห่งการอ้างอิง (frame of reference) มนุษย์ทุกคนจะมีพื้นความรู้ทักษะ เจตคติ ค่านิยม สังคม ประสบการณ์ ฯลฯ เรียกว่าภูมิหลังแตกต่างกัน ถ้าคู่สื่อสารใดมีกรอบแห่ง  การอ้างอิงคล้ายกัน   ใกล้เคียงกัน จะทำให้การสื่อสารง่ายขึ้น

4.  การสื่อสารจะมีประสิทธิผล เมื่อผู้ส่งสารส่งสารอย่างมีวัตถุประสงค์ชัดเจน ผ่านสื่อหรือช่องทาง  ที่เหมาะสม ถึงผู้รับสารที่มีทักษะในการสื่อสารและมีวัตถุประสงค์สอดคล้องกัน 

5.  ผู้ส่งสารและผู้รับสาร ควรเตรียมตัวและเตรียมการล่วงหน้า เพราะจะทำให้การสื่อสารราบรื่น สะดวก รวดเร็ว เป็นไปตามวัตถุประสงค์และสามารถแก้ไขได้ทันท่วงที หากจะเกิดอุปสรรค์ ที่จุดใดจุดหนึ่ง 

6.  คำนึงถึงการใช้ทักษะ เพราะภาษาเป็นสัญลักษณ์ที่มนุษย์ตกลงใช้ร่วมกันในการ 
สื่อความหมาย ซึ่งถือได้ว่าเป็นหัวใจในการสื่อสาร คู่สื่อสารต้องศึกษาเรื่องการใช้ภาษา และสามารถใช้ภาษาให้เหมาะสมกับกาลเทศะ บุคคล เนื้อหาของสาร และช่องทางหรือสื่อ ที่ใช้ในการสื่อสาร 

7.  คำนึงถึงปฏิกิริยาตอบกลับตลอดเวลา ถือเป็นการประเมินผลการสื่อสาร ที่จะทำให้คู่สื่อสารรับรู้ผลของการสื่อสารว่าประสบผลดีตรงตามวัตถุหรือไม่ ควรปรับปรุง เปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขข้อบกพร่องใด เพื่อที่จะทำให้การสื่อสารเกิดผลตามที่ต้องการ



วัตถุประสงค์ของการสื่อสาร
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย (2551: 17) กล่าวถึง วัตถุประสงค์ของการสื่อสารไว้ดังนี้

     1.  เพื่อแจ้งให้ทราบ (inform)  ในการทำการสื่อสาร  ผู้ทำการสื่อสารควรมีความ ต้องการที่จะบอกกล่าวหรือชี้แจงข่าวสาร  เรื่องราว  เหตุการณ์ หรือสิ่งอื่นใดให้ผู้รับสารได้รับทราบ


               
     2.  เพื่อสอนหรือให้การศึกษา (teach or education)  ผู้ทำการสื่อสารอาจมีวัตถุประสงค์เพื่อจะ ถ่ายทอดวิชาความรู้  หรือเรื่องราวเชิงวิชาการ  เพื่อให้ผู้รับสารได้มีโอกาสพัฒนาความรู้ให้เพิ่มพูนยิ่งขึ้น
     
    3.  เพื่อสร้างความพอใจหรือให้ความบันเทิง (please of entertain)  ผู้ทำการสื่อสารอาจ ใช้วัตถุประสงค์ในการสื่อสารเพื่อสร้างความพอใจ  หรือให้ความบันเทิงแก่ผู้รับสาร  โดยอาศัยสารที่ตนเองส่งออกไป  ไม่ว่าจะอยู่ในรูปของการพูด การเขียน  หรือการแสดงกิริยาต่าง ๆ

    4.  เพื่อเสนอหรือชักจูงใจ (Propose or persuade) ผู้ทำการสื่อสารอาจใช้วัตถุประสงค์ใน การสื่อสารเพื่อให้ข้อเสนอแนะ  หรือชักจูงใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่งต่อผู้รับสาร  และอาจชักจูงใจให้ผู้รับสารมีความคิดคล้อยตาม  หรือยอมปฏิบัติตามการเสนอแนะของตน
    
     5.  เพื่อเรียนรู้ (learn) วัตถุประสงค์นี้มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับผู้รับสาร  การแสวงหาความรู้ ของผู้รับสาร โดยอาศัยลักษณะของสาร  ในกรณีนี้มักจะเป็นสารที่มีเนื้อหาสาระเกี่ยวกับวิชาความรู้  เป็นการหาความรู้เพิ่มเติมและเป็นการทำความเข้าใจกับเนื้อหาของสารที่ผู้ทำการสื่อสารถ่ายทอดมาถึงตน
   
      6.  เพื่อกระทำหรือตัดสินใจ (dispose or decide)  ในการดำเนินชีวิตของคนเรามี สิ่งหนึ่งที่ต้องกระทำ อยู่เสมอก็คือ  การตัดสินใจกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง  ซึ่งการตัดสินใจ นั้นอาจได้รับการเสนอแนะ  หรือชักจูงใจให้กระทำอย่างนั้นอย่างนี้จากบุคคลอื่นอยู่เสมอ  ทางเลือกในการ ตัดสินใจของเราจึงขึ้นอยู่กับข้อเสนอแนะนั้น


 
ประเภทของการสื่อสาร
การจำแนกประเภทของการสื่อสาร มีผู้จำแนกไว้หลาย ๆ ประเภท โดยใช้เกณฑ์ในการพิจารณา ตามจุดประสงค์ของการศึกษาหรือวัตถุประสงค์ที่ต้องการจะนำเสนอ ซึ่งสรุปได้ตามตารางดังนี้

เกณฑ์การแบ่ง

ประเภทของการสื่อสาร

ตัวอย่าง

1.  จำนวนผู้ทำการสื่อสาร

1.1  การสื่อสารภายในตัวบุคคล (intrapersonal communication)

การพูดกับตัวเอง 
การคิดคำนึงเรื่องต่าง ๆ 
การร้องเพลงฟังเอง 
การคิดถึงงานที่จะทำ เป็นต้น


1.2  การสื่อสารระหว่างบุคคล (interpersonal communication)

การพูดคุยระหว่างบุคคล 2 คนขึ้นไป 
การพูดคุย 
การเขียนจดหมาย 
การโทรศัพท์ 
การประชุมกลุ่มย่อย เป็นต้น


1.3  การสื่อสารกลุ่มใหญ่ 
(large group communication)


การอภิปรายในหอประชุม 
การพูดหาเรื่องเลือกตั้ง 
การปราศรัยในงานสังคม 
การกล่าวปาฐกถา ในหอประชุม 
การบรรยายทางวิชาการ ณ ศูนย์เรียนรวม เป็นต้น


1.4  การสื่อสารในองค์กร (organizational communication)

การสื่อสารในบริษัท 
การสื่อสารในหน่วยงาน ราชการ 
การสื่อสารในโรงงาน 
การสื่อสารของธนาคาร 
เป็นต้น


1.5  การสื่อสารมวลชน 
(mass communication)


การสื่อสารที่ผ่านสื่อเหล่านี้ คือ
หนังสือพิมพ์, นิตยสาร
วิทยุ 
โทรทัศน์ 
ภาพยนตร์ 
เป็นต้น


2.การเห็นหน้ากัน

2.1  การสื่อสารแบบเผชิญหน้า
(face to face communication)


การสนทนาต่อหน้ากัน 
การประชุมสัมมนา 
การสัมภาษณ์เฉพาะหน้า 
การเรียนการสอนในชั้นเรียน 
การประชุมกลุ่มย่อย 
เป็นต้น


2.2  การสื่อสารแบบไม่เผชิญหน้า 
(interposed communication)


เอกสารการสื่อสารที่ผ่าน 
สื่อมวลชนทุกชนิด คือ 
หนังสือพิมพ์
วิทยุ 
โทรทัศน์ 
วีดิทัศน์การสื่อสารที่ผ่าน สื่อมวลชนทุกชนิด
จดหมาย/โทรเลข/โทรสาร 
อินเตอร์เน็ต 
เป็นต้น


3.  ความสามารถในการโต้ตอบ

3.1 การสื่อสารทางเดียว 
(one-way communication)


การสื่อสารที่ผ่านสื่อมวลชนทุกชนิด คือ 
วิทยุ/โทรทัศน์/วีดิทัศน์ 
โทรเลข/โทรสาร 
ภาพยนตร์ 
เป็นต้น


3.2 การสื่อสารสองทาง 
(two-way communication)


การสื่อสารระหว่างบุคคล 
การสื่อสารในกลุ่ม 
การพูดคุย / การสนทนา   เป็นต้น


4.  ความแตกต่างระหว่าง
ผู้รับสารและผู้ส่งสาร


4.1  การสื่อสารระหว่างเชื้อชาติ (interracial communication)

ชาวไทยสื่อสารกับคน ต่างประเทศ 
คนจีน, มาเลย์, อินเดีย ใน ประเทศมาเลเซีย สื่อสารกัน เป็นต้น


4.2  การสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม (gosscultural communication)

การสื่อสารระหว่างคนไทยภาคใต้กับภาคเหนือหรือ ภาคอื่น ๆ 
ชาวไทยสื่อสารกับชาวเขา   เป็นต้น


4.3  การสื่อสารระหว่างประเทศ (international communication)

การเจรจาติดต่อสัมพันธ์ทางการทูต 
การเจรจาในฐานะตัวแทน รัฐบาล   เป็นต้น


5.  การใช้ภาษา

5.1  การสื่อสารเชิงวัจนภาษา (verbal communication)

การพูด, การบรรยาย
การเขียนจดหมาย, บทความ 
เป็นต้น


5.2  การสื่อสารเชิงอวัจนภาษา (non-verbal communication)

การสื่อสารโดยไม่ใช้ถ้อยคำ, คำพูด 
อาการภาษา, กาลภาษา, เทศภาษา, สัมผัสภาษา, เนตรภาษา, วัตถุภาษา 
และปริภาษา  เป็นต้น


 
อุปสรรคในการสื่อสาร
อุปสรรคในการสื่อสาร หมายถึง สิ่งที่ทำให้การสื่อสารไม่บรรลุตามวัตถุประสงค์ ของผู้สื่อสาร และผู้รับสาร   อุปสรรคในการสื่อสารอาจเกิดขึ้นได้ทุกขั้นตอนของกระบวนการสื่อสาร ดังนั้นอุปสรรค ในการสื่อสารจากองค์ประกอบต่าง ๆ ดังนี้   

          1.  อุปสรรคที่เกิดจากผู้ส่งสาร    

                 1.1  ผู้ส่งสารขาดความรู้ความเข้าใจและข้อมูลเกี่ยวกับสารที่ต้องการจะสื่อ

                 1.2  ผู้ส่งสารใช้วิธีการถ่ายทอดและการนำเสนอที่ไม่เหมาะสม

                 1.3  ผู้ส่งสารไม่มีบุคลิกภาพที่ไม่ดี และไม่เหมาะสม

                 1.4  ผู้ส่งสารมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อการส่งสาร

                 1.5  ผู้ส่งสารขาดความพร้อมในการส่งสาร

                 1.6  ผู้ส่งสารมีความบกพร่องในการวิเคราะห์ผู้รับสาร

          2.  อุปสรรคที่เกิดจากสาร                           

                  2.1  สารไม่เหมาะสมกับผู้รับสาร อาจยากหรือง่ายเกินไป

                  2.2  สารขาดการจัดลำดับที่ดี สลับซับซ้อน ขาดความชัดเจน

                  2.3  สารมีรูปแบบแปลกใหม่ยากต่อความเข้าใจ

                  2.4  สารที่ใช้ภาษาคลุมเครือ ขาดความชัดเจน

          3.  อุปสรรคที่เกิดขึ้นจากสื่อ หรือช่องทาง

                 3.1  การใช้สื่อไม่เหมาะสมกับสารที่ต้องการนำเสนอ

                 3.2  การใช้สื่อที่ไม่มีประสิทธิภาพที่ดี

                 3.3  การใช้ภาษาที่ไม่เหมาะสมกับระดับของการสื่อสาร

          4.  อุปสรรคที่เกิดจากผู้รับสาร

                 4.1  ขาดความรู้ในสารที่จะรับ

                 4.2  ขาดความพร้อมที่จะรับสาร

                 4.3  ผู้รับสารมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อผู้ส่งสาร

                 4.4  ผู้รับสารมีทัศนคติที่ไม่ดีต่อสาร

                 4.5  ผู้รับสารมีความคาดหวังในการสื่อสารสูงเกินไป

ที่มาของข้อมูล : http://www.ipesp.ac.th/learning/thai/Chapter1.html

ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารธุรกิจ
ความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับการสื่อสารธุรกิจ

              คำกล่าวที่ว่า มนุษย์เป็นสัตว์สังคมนั่นหมายความว่า มนุษย์ไม่อาจดำรงชีวิตโดยลำพังได้จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยกัน ด้วยเหตุนี้ มนุษย์จึงต้องมีการสื่อสารเพื่อส่งความนึกคิดและความรู้สึกให้ผู้อื่นที่ต้องเกี่ยวข้องพึ่งพาได้รับรู้ เข้าถึง และเกิดอาการตอบสนอง ซึ่งความนึกคิดและความรู้สึกนั้นเราเรียกกันว่า สารหรือบางบริบทเรียกกันว่า ความหมาย สาระ ใจความ เป็นต้น

              การสื่อสาร จึงหมายถึง กระบวนการที่มนุษย์เชื่อมโยงความนึกคิดและความรู้สึกให้ถึงกัน เพื่อให้เกิดการตอบสนองในเชิงพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน

              ในการประกอบธุรกิจ นอกจากจะมีความพร้อมทางปัจจัยธุรกิจที่เรียกกันว่า 4M คือ คน (Man) ทุน (Money) การจัดการ (Management) และวัตถุดิบ (Material) แล้วยังต้องมีองค์ประกอบอื่นๆ อีกหลายด้านที่เป็นองค์ประกอบย่อยและมีความสำคัญในทางสนับสนุนและส่งเสริมให้ธุรกิจประสบความสำเร็จ การติดต่อสื่อสารก็เป็นองค์ประกอบหนึ่งที่มีความสำคัญ เพราะทุกกระบวนการของการจัดการกับปัจจัยทางธุรกิจย่อมต้องอาศัยการสื่อสารเพื่อให้ได้มา ให้เปลี่ยนแปลง ให้เกิดขึ้น เป็นต้น และนำมาซึ่งความสำเร็จในทางธุรกิจ จึงถือได้ว่าหากไม่มีการสื่อสารก็คงยังไม่มีการดำเนินธุรกิจเกิดขึ้น ดังเช่น การจัดการด้านการตลาด ก็จะเริ่มต้นที่การจัดให้มีองค์กรทางการตลาด การจัดหาบุคลากร การปฏิบัติการทางการตลาด ซึ่งเราจะเห็นว่าต้องอาศัยการสื่อสารเพื่อสั่งการ ประสานใจ จูงใจ ติดต่อ ประชาสัมพันธ์ ในทุกขั้นตอน เป็นต้น

จุดประสงค์ของการสื่อสารในองค์กรธุรกิจ

              องค์กรธุรกิจมีความแตกต่างกันในด้านจุดประสงค์ขององค์กร ซึ่งแต่ละองค์กรก็จะมีวัตถุประสงค์ของการสื่อสารแตกต่างกันไปด้วย แต่อย่างไรก็ตาม เราสามารถแยกแยะถึงจุดประสงค์ของการสื่อสารในองค์กรธุรกิจได้ดังต่อไปนี้

1. สื่อสารเพื่อประชาสัมพันธ์ เป็นการสื่อสารให้ผู้รับสารได้รับรู้ข่าวสารเพื่อให้เกิดทัศนคติที่ดีต่อองค์กร ซึ่งอาจจะออกมาในรูปของความศรัทธา เกิดค่านิยม ความชอบ เป็นต้น ได้แก่ การแนะนำองค์กร การโฆษณาสินค้า การประกาศ การต้อนรับ และการรับรอง เป็นต้น

2. สื่อสารเพื่อการติดต่อ เป็นการสื่อสารเพื่อเชื่อมโยงความสัมพันธ์ทางธุรกิจการงาน ได้แก่ การสอบถาม ขอความช่วยเหลือ ขออนุญาต ขออนุมัติ และการสั่งซื้อ เป็นต้น

3. สื่อสารเพื่อสั่งการ เป็นการสื่อสารที่มักเกิดจากการสื่อสารแนวลง เพื่อให้เกิดการปฏิบัติและการเปลี่ยนแปลง ได้แก่ คำสั่งผู้บังคับบัญชา การแถลงนโยบาย การเสนอแนะ รวมถึงการสื่อสารตอบรับจากผู้ใต้บังคับบัญชา เป็นการเสนอแนะ การแสดงความคิดเห็น เป็นต้น

4. สื่อสารไมตรีจิต เป็นการสื่อสารเพื่อสร้างมิตรภาพระหว่างบุคคลทั้งภายในองค์กรและระหว่างองค์กร เพื่อความราบรื่นในธุรการงาน ได้แก่ การแสดงความรู้สึกในโอกาสต่างๆ การเชิญร่วมเป็นเกียรติ การแนะนำบุคคล เป็นต้น

5. สื่อสารเพื่อให้ความรู้และแรงจูงใจ เป็นการสื่อสารเพื่อให้บุคคลทั้งภายในและภายนอกองค์กรได้มีความรู้ด้านต่างๆ เพิ่มขึ้น หรือเกิดกำลังใจในการทำงาน ได้แก่ การบรรยายให้ความรู้ การสัมมนา การอบรม และการปฐมนิเทศ เป็นต้น

6. สื่อสารเพื่อวิจัยหรือการสืบสวนสอบสวน เป็นการสื่อสารเพื่อหาคำตอบ หรือให้ได้มาซึ่งข้อมูลต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อองค์กร ได้แก่ การทำรายงานทางวิชาการ การสัมภาษณ์ การทำแบบสอบถาม เป็นต้น

7. สื่อสารเพื่อรายงานและปรับความเข้าใจ เป็นการสื่อสารเพื่อนำเสนอข้อเท็จจริงที่เป็นปัญหาต่อองค์กร ต่อบุคคลในองค์กร หรือระหว่างองค์กร ได้แก่ การปรับความเข้าใจ การชี้แจง และการเสนอรายงาน เป็นต้น

8. สื่อสารเพื่อประสานงาน เป็นการสื่อสารเพื่อให้เกิดความร่วมมือในการทำงานอย่างมีประสิทธิผล ได้แก่ การประชุมวางแผน การเสนอนโยบาย และการเปลี่ยนความคิดเห็น เป็นต้น

9. สื่อสารเพื่อนิติกรรม เป็นการสื่อสารเพื่อให้เกิดข้อตกลงและเกี่ยวข้องกับกฎหมาย กฎระเบียบต่างๆ ได้แก่ การเจรจาเพื่อตกลงทำสัญญา การทำสัญญา การทวงหนี้ และการฟ้องร้อง เป็นต้น

10. สื่อสารเพื่อบันเทิง เป็นการสื่อสารเพื่อให้เกิดความรื่นเริงผ่อนคลาย ได้แก่ การแสดงบนเวที การขับร้อง กิจกรรมนันทนาการ การเสนอข่าวสารทางหนังสือพิมพ์ นิตยสาร วารสาร จุลสาร และการแสดงทอล์คโชว์ เป็นต้น

หลักการเบื้องต้นในการสื่อสารธุรกิจ

การสื่อสารในองค์กรธุรกิจมีความละเอียดอ่อนและลึกซึ้ง แตกต่างจากการสื่อสารทั่วไป ฉะนั้นจึงควรคำนึงถึงหลักการเบื้องต้น ดังนี้

1. มีความรับผิดชอบ การสื่อสารโต้ตอบในวงการธุรกิจย่อมมีผลที่ได้รับกลับมาเสมอ ไม่ว่าผลจะออกมาในทางบวกหรือลบ ผู้สื่อสารต้องรับผิดชอบและถือว่าเป็นคุณธรรมของการสื่อสารที่สำคัญ ฉะนั้น ก่อนสื่อสารผู้สื่อสารจะต้องศึกษาค้นคว้าไตรตรองถึงความถูกต้องผลได้ผลเสีย โดยคำนึงถึงเหตุผล ความถูกต้องทางกฎหมาย ความถูกต้องทางศีลธรรม ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมประเพณี และถูกต้องตามสถานการณ์

2. มีความประณีต การสื่อสารที่ประณีตหมายถึงการเลือกสรรถ้อยคำสำนวนภาษาและการเลือกเนื้อหาสาระต้องมีความรอบคอบ ละเอียดอ่อน แม้ส่วนใหญ่จะใช้สำนวนภาษาสั้นง่าย และเป็นทางการก็ตาม แต่เมื่อผลลัพธ์ที่ได้มีค่ามากมาย จึงจำเป็นต้องประณีตทั้งถ้อยคำและสำนวน ความกระชับ ความไพเราะ สุภาพ และการเลือกวัสดุอุปกรณ์จะต้องได้รับผลทางบวก

3. เหมาะสม การสื่อสารในทางธุรกิจจะต้องคำนึงถึงกาลเทศะ บุคคล จุดประสงค์ กฎระเบียบ และสถานการณ์ เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นตัวกำหนดการใช้ถ้อยคำสำนวนภาษาและกำหนดเรื่องราวที่จะนำมาสื่อสาร โดยอาจจะถามตนเองเสมอว่าสื่อถึงใคร โอกาสใด สถานการณ์เป็นอย่างไร เพื่ออะไร หรือคำนึงถึงวิธีการสื่อสาร ตลอดจนคำนึงถึงวัฒนธรรมไปพร้อมๆ กัน

แหล่งที่มาของข้อมูล :
ภาษาไทยเพื่อการสื่อสารธุรกิจ โอภส์ แก้วจำปา พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์, 2553.
ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร /คณะกรรมการวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร ศูนย์วิชาบูรณาการ
           หมวดวิชาศึกษาทั่วไป. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 2554.
ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร จิรวัฒน์ เพชรรัตน์, อัมพร ทองใบ  กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์,2555.

การเขียนภาษาไทยมีประโยชน์อย่างไร

1.คุณค่าของภาษาไทย ภาษาไทยมีคุณค่าต่อคนไทยและชาติไทย 8 ประการคือ 1) ใช้เป็นสื่อกลาง 2) เสริมสร้างวัฒนธรรม 3) สำแดงเอกลักษณ์ 4) พิทักษ์เอกราช 5) ประสาทวิทยา 6) พัฒนาความคิด 7) กอบกิจการงาน 8) ประสานสามัคคี

ได้อะไรจากการเรียนวิชาภาษาไทย

ทำไมเราต้องเรียนวิชาภาษาต่าง ๆ มากมาย โดยเฉพาะวิชาภาษาไทย การเรียนวิชาภาษาไทยน้อง ๆ จะได้อะไรบ้าง ข้อแรกวิชาภาษาไทยเป็นเครื่องมือสื่อสารความคิดและความรู้สึกในรูปแบบการฟัง การพูด การอ่าน และการเขียน หากเราใช้ภาษาไทยเพื่อสื่อสารในชีวิตประจำวันได้อย่างถูกต้อง จะทำให้คนอื่นสามารถเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของเรา

การเรียนภาษาไทยมีความสําคัญอย่างไร

ภาษาไทยเป็นเครื่องมือของคนในชาติเพื่อการสื่อสารทำความเข้าใจกันและใช้ภาษาในการประกอบกิจการงานทั้งส่วนตัว ครอบครัว กิจกรรมทางสังคมและประเทศชาติ เป็นเครื่องมือการเรียนรู้ การบันทึกเรื่องราวจากอดีตถึงปัจจุบัน และเป็นวัฒนธรรมของชาติ ดังนั้นการเรียนภาษาไทย จึงต้องเรียนรู้เพื่อให้เกิด ทักษะอย่างถูกต้อง เหมาะสมในการสื่อสาร ...

ทำไมภาษาไทยถึงสำคัญ

ภาษาไทยเป็นเอกลักษณ์ประจำชาติ เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมอันก่อให้เกิดความเป็นเอกภาพ และเสริมสร้างบุคลิกภาพของคนในชาติให้มีความเป็นไทย เป็นเครื่องมือในการติดต่อสื่อสารความเข้าใจและความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ทำให้สามารถประกอบกิจธุระการงานและดำรงชีวิตร่วมกันในสังคมประชาชาติได้อย่างสันติสุขและเป็นเครื่องมือในการแสวงหาความรู้ ...